To pozycja dla niemal każdego, niezwykła, energiczna, skandalizująca, komiczna i tragiczna zarazem. Wydana została w 1969 roku i od razu sklasyfikowano ją jako skandalizującą i objętą zakazem dystrybucji w wielu krajach. Powieść przybiera formę monologu, którą główny bohater, Aleksander Portnoy, wygłasza u swojego psychoanalityka. Poznajemy w ten sposób dzieciństwo młodego Żyda żyjącego w Ameryce, które ukształtowało jego dalsze życie i osobowość. Książka stanowi doskonały portret Żydów, ich kulturowych zwyczajów, frustracji i światopoglądu. Na uwagę zasługuje zwłaszcza postać nadopiekuńczej matki dominującej nad resztą domowników, której sposób wychowania Aleksandra wpływa na jego późniejsze załamania psychiczne, fantazje seksualne i niemożność ustatkowania życia. Powieść jest zabawną a jednocześnie krytykancką próbą określenia tożsamości Żyda zamieszkującego Stany Zjednoczone. W latach sześćdziesiątych stała sie kultową pozycją młodego pokolenia i do dziś stanowi rzadki przykład wyzwolonej spod wszelkich konwenansów literatury.